در بیابانی دور ، که نروید جز خار ، که نتوفد جز باد ، که نخیزد جز مرگ ، که نجنبد نفسی از نفسی ، مانده در خاک کسی ، زیر یک سنگ کبود ، در دل خاک سیاه ، می درخشد دو نگاه ، که به ناکامی از این محنت گاه ، خیره ماندست به یک روزنگاه ...

---